Biquaternium

E testwiki
Jump to navigation Jump to search
Gulielmus Rowan Hamilton eques.

BiquaterniumFormula:FD ref (Anglice biquaternion) in algebra abstracta est ullus ex numeris w+xi+yj+zk, ubi w, x, y, et z sunt numeri complexi vel eorum variantes, et elementa 1, i, j, k se multiplicant ut in grege quaterniorum et cum eorum coefficientibus commutantur. Sunt tria biquaterniorum genera, quae cum numeris complexis eorumque variantibus congruunt:

Biquaternia ordinaria, a Gulielmo Rowan Hamilton excogitata, annis 1844 et 1850 in Proceedings of the Royal Irish Academy divulgata sunt.[1] Inter gravissimos huius generis biquaterniorum suasores numerantur Arthurus W. Conway, Cornelius Lanczos, Alexander Macfarlane, Ludovicus Silberstein. Quasi-sphaerium, unitas biquaterniorum, gregem Lorentzianum repraesentat, qui fundamenta relativitatis specialis est.

Algebra biquaterniorum putari potest productus tensorum (supra reales) ubi est campus numerorum complexorum et est algebra divisionis quaterniorum realium; quod breviter significat biquaternia esse complexificationem tantum quaterniorum. Biquaternia, cum genus algebrae complexae videantur, isomorphica ad algebram 2×2 matricum complexarum M2() sunt. Etiam sunt isomorphica ad nonnullas algebras Cliffordianas, inter quas 1=()=C30()=C2()=C1,2(),[2] algebram Paulianam C3,0(),[2][3] et par algebrae spatiotemporalis pars C1,30()=C3,10().[3]

Notae

  1. Proceedings of the Royal Irish Academy November 1844 (NA) et 1850: 388 in Google Books.
  2. 2.0 2.1 D. J. H. Garling, Clifford Algebras: An Introduction (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2011).
  3. 3.0 3.1 Francis and Kosowsky (2005), "The construction of spinors in geometric algebra," Annals of Physics 317: 384–409. Nexus ad commentarium.

Bibliographia

Formula:Wikibooks

  • Buchheim, Arthur. 1885. "A Memoir on biquaternions." American Journal of Mathematics 7 (4): 293–326. JSTOR.
  • Conway, Arthur W. 1911. "On the application of quaternions to some recent developments in electrical theory." Proceedings of the Royal Irish Academy 29A: 1–9.
  • Furey, C. 2012. "Unified Theory of Ideals." Physics Review D 86 (2): 025024. Formula:Doi. Bibcode 2012PhRvD..86b5024F |s2cid=118458623.
  • Girard, P. R.1984. "The quaternion group and modern physics." European Journal of Physics 5 (1): 25–32. Bibcode 1984EJPh....5...25G. Formula:Doi.
  • Hamilton, William Rowan. 1866. Elements of Quaternions. Ed. a Gulielmo Eduino Hamilton, filio patris mortui. University of Dublin Press.
  • Hamilton, William Rowan. 1899. Elements of Quaternions, vol. I, (1901). vol. II. Liber editus a Carolo Jasper Joly. Longmans, Green & Co.
  • Kilmister, C. W. 1994. Eddington's search for a fundamental theory. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-37165-0.
  • Kravchenko, Vladislav. 2003. Applied Quaternionic Analysis. Heldermann Verlag. ISBN 3-88538-228-8.
  • Sangwine, Stephen J., Todd A. Ell, et Nicolas Le Bihan. 2010. "Fundamental representations and algebraic properties of biquaternions or complexified quaternions." Advances in Applied Clifford Algebras 21 (3): 1–30. Formula:Doi. Arxiv 1001.0240.
  • Sangwine, Stephen J., et Daniel Alfsmann. 2010. "Determination of the biquaternion divisors of zero, including idempotents and nilpotents." Advances in Applied Clifford Algebras 20 (2): 401–410. Bibcode 2008arXiv0812.1102S. Formula:Doi.
  • Silberstein, Ludwik. 1912. "Quaternionic form of relativity." Philosophical Magazine series 6: 23 (137): 790–809. Formula:Doi. URL.
  • Silberstein, Ludwik. 1914. The Theory of Relativity.
  • Synge, J. L. 1972. "Quaternions, Lorentz transformations, and the Conway-Dirac-Eddington matrices." Communications of the Dublin Institute for Advanced Studies series A, vol. 21.
  • Tanişli, M. 2006. "Gauge transformation and electromagnetism with biquaternions." Europhysics Letters 74 (4): 569. Bibcode = 2006EL.....74..569T. Formula:Doi.